Parafia w Goworowie została erygowana około 1315 roku. Zgodnie z bullą papieża Jana Pawła II „Totus Tuus Poloniae Populus” z dnia 25 marca 1992 roku, parafia Goworowo została włączona do Diecezji Łomżyńskiej z Diecezji Płockiej.

Goworowo zostało założone na prawie niemieckim na przełomie XI i XII wieku. Z czasem stało się własnością kościelną, wchodzącą w skład tzw. „księstwa Sieluńskiego”, będącego uposażeniem prepozytury katedry płockiej. Przekazanie terenu na rzecz katedry płockiej prawdopodobnie wiązało się z przyznaniem przez Konrada Mazowieckiego immunitetów na rzecz diecezji, w Wolborzu w 1215 roku, oraz wyłączeniem części gruntów kasztelanii, której siedzibą było Sypniewo. Nazwa „księstwo Sieluńskie” wywodzi się od Henryka, najmłodszego syna księcia Siemowita III Mazowieckiego. Henryk, będąc duchownym, został prepozytem katedry płockiej około 1375 roku. Jako administrator dóbr sieluńskich, używał pieczęci z napisem ducis selunensis (książę sieluński), co stało się źródłem nazwy tych terenów.

Nie zachował się akt erekcji parafii, ale na podstawie rozwoju sieci parafialnej można przyjąć, że parafia pod wezwaniem Krzyża Świętego (początkowo „Znalezienie Krzyża Świętego”, później „Podwyższenie Krzyża Świętego”) powstała najprawdopodobniej z fundacji prepozyta Floriana, późniejszego biskupa, około 1315 roku.

Pierwsze wzmianki o proboszczach goworowskich pochodzą z lat 1403 i 1448, a pierwszym proboszczem wymienionym z imienia jest Gotard z Kargoszyna, który był wymieniony w 1505 roku. Najstarsza wzmianka o parafii Goworowo zawarta jest w akcie fundacji altarii na dziesięcinach wsi Prabuty i Kobylin, ustanowionej przez Annę Ponikiewską, dziedziczkę Ponikwi i Czerniu. Erekcji tej fundacji dokonał biskup Andrzej Noskowski 26 sierpnia 1556 roku.

Pierwsza wzmianka o świątyni goworowskiej pochodzi z 1609 roku. Wówczas kościół pod wezwaniem „Znalezienia Krzyża Świętego” był już stary i wymagał gruntownego remontu. Znajdowały się w nim trzy ołtarze. W 1695 roku dobudowano do kościoła kaplicę św. Franciszka, którą ufundowała Marianna z Radzimińskich Brzezińska, wdowa po Wojskim Nurskim Florianie Brzezińskim (właścicielu Brzeźna, Brzezienka i Wólki Brzezińskiej). Konsekracji tej kaplicy dokonał 11 listopada 1696 roku biskup Andrzej Chryzostom Załuski, za proboszcza Michała Latyczowskiego. Odnowienia erekcji kościoła dokonał 17 marca 1729 roku ks. Domter, kanonik katedry płockiej. Z inwentarza z 1763 roku wynika, że kościół miał długość 51 łokci (ok. 29,58 m), szerokość 26 łokci (ok. 15,08 m), był drewniany, kryty gontem i miał kopułkę z sygnaturką.

4 sierpnia 1780 roku ks. Piotr Gutowski, kanonik płocki, dziekan wy szkowski i pleban pniewski, dokonał aktu erekcji nowego drewnianego kościoła, krytego słomą. W aktach wizytacji dekanalnej z 1817 roku zapi sano wymiary świątyni: długość – 48 łokci (ok. 27,84 m), szerokość – 26 łokci (ok. 15,08 m), wysokość – 16 łokci (ok. 9,28 m). Kościół ten spalił się 17 czerwca 1880 roku „od pozostawionej świecy”.

Ówczesny proboszcz ks. Antoni Grodzki, wraz z właścicielami oko licznych majątków ziemskich i parafianami, energicznie przystąpił do budowy nowej świątyni. Już po siedmiu latach, 12 czerwca 1887 roku, konsekrował ją biskup Henryk Piotr Kossowski. Kościół, zaprojektowany przez Feliksa Nowickiego, stanowi przykład architektury końca XIX wieku i łączy w sobie różne style: neogotyk, romański i neoklasycyzm. Świątynia dwukrotnie ulegała uszkodzeniom w czasie I i II wojny światowej.

W kościele znajdują się następujące ołtarze: główny Podwyższenia Krzyża Świętego (1903), Św. Antoniego, zaprojektowany przez Leandra Marconiego (1895), MB Łaskawej z czarnego dębu w kaplicy Glinków (1899), oraz boczne: MB Fatimskiej (przed I wojną światową) i NMP z Lourdes (1905-1916), Serca Jezusowego (1907). W kościele znajdują się także 16-głosowe organy wykonane przez Antoniego Adolfa Homana i Stanisława Jezierskiego (1929), umieszczone w prospekcie Blomberga (1890-91), które przeszły renowację w 2017 roku. Ozdobą świątyni są witraże pracowni Feliksa Białkowskiego (ok. 1930), polichromia prof. Władysława Drapiewskiego (1930-35) oraz stacje drogi krzyżowej autorstwa Antoniego Panasiuka (1891-92).

W miejscowości Suchcice znajduje się murowany kościół filialny pw. NMP Wspomożenia Wiernych, zbudowany w latach 1982-1983 staraniem ks. prob. Stefana Płoskiego. Kościół został pobłogosławiony 28 sierpnia 1983 roku przez biskupa płockiego Zygmunta Kamińskiego. W tej samej miejscowości znajduje się także kaplica murowana pw. NMP Królowej Pokoju, która powstała w 2007 roku przez powiększenie istniejącej wcześniej małej kapliczki. Kaplica została pobłogosławiona 29 grudnia 2007 roku przez biskupa łomżyńskiego Stanisława Stefanka. Służy ona wychowankom i wychowawcom Ogniska Bożego Pokoju, prowadzone go przez Centrum „Wiara i Nauka”, będącego Oddziałem Stowarzysze nia Parafiada im. św. Józefa Kalasancjusza w Łodzi, pod kierownictwem Zakonu Pijarów.

W Kruszewie znajduje się murowany kościół filialny pw. Miłosierdzia Bożego, który został zbudowany w latach 1991-1993 staraniem ks. prob. Stanisława Jakubiaka. Kościół ten został pobłogosławiony 18 kwietnia 1993 roku przez biskupa łomżyńskiego Juliusza Paetza.

Plebania w Goworowie, murowana, została wybudowana w 1920 roku staraniem ks. prob. Leona Gościckiego.

Liczba wiernych: 5010