Parafia pw. Wniebowzięcia NMP została erygowana jeszcze przed rokiem 1421. W 1421 biskup płocki Jakub z Kurdwanowa h. Syrokomla wydał dokument potwierdzający istnienie parafii w Ostrowi Mazowieckiej.

W jej historii istniało kilka kościołów drewnianych, z których najstarszy pw. św. Jadwigi Śląskiej został ufundowany przez księcia mazowieckiego Janusza I (Starszego) najprawdopodobniej na przełomie XIV/XV lub na początku XV wieku, a w latach sześćdziesiątych tego stulecia istniała przy nim szkoła parafialna. Kolejny kościół wybudował ok. roku 1565 ks. prob. Andrzej Patrycy Nidecki, sekretarz króla Zygmunta Augusta i Anny Jagiellonki, późniejszy biskup wendeński, który utworzył przy parafii Bractwo Literackie łączące cele religijne, towarzyskie i charytatywne jak prowadzenie szpitala-przytułku. Ostatni drewniany kościół zbudowany w latach 1796-1801 wpisał się w historię Powstania Styczniowego. W latach 1863-1864 z inicjatywy proboszcza ks. Leona Krzyczkowskiego, wikarego Floriana Jastrzębskiego (kapelan powstańczy) i organisty Pawła Rymera przy kościele utworzony został powstańczy szpitalik. Kościół ten istnieje do dzisiaj gdyż w roku 1895 został rozebrany i przeniesiony do parafii Dąbrowa w dekanacie mławskim. Ponad pół wieku wcześniej (w roku 1830) na utworzonym na przełomie XVIII/XIX w. nowym cmentarzu grzebalnym została wybudowana kaplica św. Zofii.

Kościół murowany w stylu neogotyckim pw. Wniebowzięcia NMP zo stał wybudowany w latach 1885-1893 z inicjatywy proboszcza Adama Prus-Jarnutowskiego przez Władysława Czosnowskiego według projektu Bronisława Szmidta i Feliksa Nowickiego. Nową świątynię pobłogosławił 24.08.1890 r. ks. Roch Filochowski, zaś konsekrował ją 07.10.1894 r. biskup płocki Michał Nowodworski. Przed kościołem wznosi się posąg Matki Boskiej Łaskawej, a nad wejściem głównym znajduje się figura Chrystusa niosącego krzyż na Golgotę (Sursum Corda), wyrzeźbione w latach 1890-1894 przez Andrzeja Pruszyńskiego, zaś ołtarz wielki zdobi płaskorzeźba przedstawiająca wniebowzięcie Maryi dłuta Wincentego Bogaczyka. W roku 1903 staraniem proboszcza Aleksandra Rzewnickiego, na chórze zainstalowane zostały organy wykonane w znanej warszawskiej firmie Blomberga. W latach 1924-1944 proboszczem był ks. Józef Ciesielski, który sprowadził do parafii siostry zakonne ze Zgromadzenia Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Podczas II wojny światowej na terenie parafii przebywał biskup pomocniczy Tadeusz Paweł Zakrzewski, pełniący wówczas funkcję wikariusza generalnego – administratora apostolskiego na terenie okupowanej przez Niemców części diecezji łomżyńskiej, gdzie organizował tajne nauczanie kleryków seminarium łomżyńskiego, organizował pomoc dla więźniów niemieckich obozów i współpracował z ZWZ-AK. W sierpniu 1944 r. uratował ostrowski kościół przed wysadzeniem go przez Niemców, a po śmierci ks. Ciesielskiego przez dwa lata (1944-1946) sprawował również funkcję proboszcza parafii. Z inicjatywy jego następcy – ks. prob. Aleksandra Srzednickiego, w latach 1957-1958 ostrowska świątynia otrzymała okazałe witraże autorstwa Hanny Cieślińskiej-Brzeskiej, a w roku 1968 wybudowana została murowana plebania. Staraniem ks. prob. Jana Sobotki (1974-1992) przeprowadzono generalny remont kościoła, który otrzymał wówczas nowy dach z blachy miedzianej, wybudowany został dom parafialny, a także kościół w Kozikach, kaplice w Prosienicy i Pałapusie oraz dom katechetyczny im. Biskupa Mikołaja Sasinowskiego w Starym Lubiejewie.

Na terenie parafii znajduje się kościół filialny murowany w Prosienicy, zbudowany w stanie surowym staraniem ks. prob. Jana Sobotki. Natomiast w miejscowości Pałapus w adaptowanym domu drewnianym znajduje się kaplica. W miejscowości Stare Lubiejewo w domu katechetycznym znajduje się kaplica.

Plebania murowana wybudowana w 1968 r. staraniem ks. prob. Aleksandra Srzednickiego.

Liczba wiernych: 10 683