Parafia pw. św. Jana Chrzciciela została erygowana w 1390 r. Z terytorium parafii Wizna została utworzona 24.10.1999 r. parafia w Grądach Woniecko.

Gród w Wiźnie, położony nad Narwią, od XI wieku strzegł wschodniej granicy Mazowsza przed najazdami Jaćwingów i Galindów, a także kontrolował szlak prowadzący z Mazowsza w kierunku Grodna. Była to wówczas najdalej wysunięta piastowska warownia w stronę Jaćwieży. W 1373 roku Wizna uzyskała prawa miejskie.

W 1382 roku Wizna została oddana w zastaw Krzyżakom, którzy przebywali tam do 1429 roku. W Wiźnie stacjonowali jedynie na zamku, natomiast podgrodzie było już na tyle ludne, że w 1390 roku erygowano tu parafię i wybudowano drewniany kościół. Świątynię wzniesiono poza obrębem zamku, za mostem łączącym go z podgrodziem, na terenie dzisiejszego cmentarza. Pierwszym proboszczem parafii miał być Placidus Cracovinus, zakonnik benedyktyński oddelegowany z klasztoru w Tyńcu pod Krakowem (ad tempum Commendorius Visse).

Podgrodzie nie było obwarowane i miało luźną zabudowę, podobnie jak inne osady podzamkowe na Mazowszu. W 1392 roku, podczas litewskiego najazdu na Wiznę, pełniącą wówczas funkcję siedziby krzyżackiej, osada została spalona wraz z pierwszym drewnianym kościołem. Kolejna świątynia, również drewniana, spłonęła w 1409 roku.

W 1430 roku mieszczanie, pod kierunkiem proboszcza Jana z Drozdowa, wywodzącego się z mieszczan wiskich, wznieśli nowy drewniany kościół. Proboszcz Jan zarządzał parafią do 1446 roku.

W 1530 roku Wizna była siedzibą dekanatu, do którego należały parafie w Grajewie, Drozdowie, Piątnicy, Dobrzyjałowie, Puchałach, Zambrowie, Szumowie, Lubotyniu, Śniadowie, Piskach, Troszynie, Goworowie, Rzekuniu, Kleczkowie i Szczepankowie.

Mansjonaria przy kościele parafialnym w Wiźnie powstała w związku z budową nowej świątyni. W 1519 roku księżna Anna, chcąc zapewnić utrzymanie miejscowym mansjonarzom, przyznała im dochód w wysokości dwóch złotych rocznie z opłaty mostowej pobieranej na Narwi. W 1524 roku książę Janusz nadał Janowi Wojsławskiemu, kanonikowi warszawskiemu i pisarzowi ziemi łomżyńskiej, jedną włókę ziemi na budowę domu dla mansjonarzy oraz plebanowi wiskiego kościoła na założenie mansjonarii. Pod koniec 1526 roku nowy proboszcz, Piotr zwany Łazarzem z Różana, wybudował obok szpitala dom dla mansjonarzy, w którym mieściła się również szkoła parafialna. Pierwsza wzmianka o istnieniu szkoły pochodzi z 1439 roku – jej nauczycielem był wówczas proboszcz Stanisław, kanonik kolegiaty św. Michała Archanioła w Płocku.

Kościół parafialny w Wiźnie, murowany z cegły z użyciem kamieni polnych, miał trójnawową, pseudohalową konstrukcję o pięknym gotyckim kształcie. W 1944 roku został całkowicie zniszczony przez wycofujących się Niemców. Odbudowano go w latach 1951–1958 dzięki staraniom proboszcza Telesfora Podbielskiego. Wyposażenie kościoła zrealizowano w latach 1974–1979 z inicjatywy proboszcza Tadeusza Klimaszewskiego. Obecny wygląd świątynia zawdzięcza architektowi Władysławowi Paszkowskiemu, który dokonał jej rekonstrukcji. Kościół został konsekrowany przez Biskupa łomżyńskiego Mikołaja Sasinowskiego 27.05.1979 r. W 2009 r. otwarto kaplicę Miłosierdzia Bożego wieczystej adoracji.

Plebania murowana wybudowana w 1951-1958 staraniem ks. prob. Telesfora Podbielskiego.

(Opracowano na podstawie: Czesław Brodzicki, Początki osadnictwa ziemi wiskiej na tle wydarzeń historycznych w tym regionie Polski (do 1529 r.).

Liczba wiernych: 2500